vrijdag, 10.55 uur

Nee het viel allemaal niet mee gisteren. Zal ik het eens uitgebreid vertellen?
Dat is toch heerlijk lezen als je zelf met een kop koffie achter je pc zit en niets mankeert? We gingen om half tien van huis en besloten niet via Den Bosch-Utrecht te rijden want die weg is hopeloos. Overal opbrekingen, wegversmallingen en aanverwante hindernissen. We gingen via Rotterdam. Inderdaad, fluitend reden we naar Den Haag in een uur en drie kwartier. Een heerlijke lunch genomen want dat zou waarschijnlijk de laatste maaltijd van die dag worden voor mij.

Bij de tandarts was het niet echt fijn. Een flink aantal verdovingsprikken gekregen die echt wel gemeen steken.
Na ‘n geruime wachttijd waarin hij een minuscuul afgebroken hoekje aan een van m’n voortanden repareerde en een kies van een vullinkje voorzag prikte hij in m’n kaak met de vraag: “Voel je dit?” Tja ik voelde het nog, dus hupsakee weer drie verdovingsprikken erbij.

“Of m’n tong al raar aanvoelde?”
“Nee”, sprak ik dapper na even getwijfeld te hebben of ik dat wel zou opbiechten…
“Zullen we het gewoon maar eens proberen?” vroeg hij voorzichtig.
“Welja joh, vooruit met de geit” riep ik blijmoedig.
De eerste kies, de achterste – linksonder gaf niet mee. Helemaal niet. Of hij in beton gegoten zat.
Hij kon er ook niet goed bij omdat ik een vrij kleine mond heb. Figuurlijk gesproken natuurlijk…
Dat zeg ik er maar meteen bij om alle commentaar vóór te zijn.

Er is dus heel wat afgewrikt en gesjord waardoor ik aan de rechterkant kramp kreeg in m’n kaak. Dat deed het meeste pijn. Eindelijk floepte hij eruit en de tweede kies, linksboven, gaf zich vrij snel met een krakend geluid gewonnen.
En toen de terugweg… Ook weer via Rotterdam. Dat was zo’n fijne weg immers?
Laat daar nu net gisteren een vrachtwagen in brand zijn gevlogen? Waardoor er 13 kilometer file stond. Waar wij in terecht kwamen.
Waardoor wij bijna drieënhalf uur over de terugweg deden. Om drie uur reden we bij de tandarts weg en om tien voor half zeven waren we thuis. Voorwaar een barre tocht!
De naweeën van de behandeling waren ook niet fijn maar wat wel erg fijn is, is dat het achter de rug is! Twee kiezen minder om gaatjes in te kunnen krijgen of om te poetsen.
Hou ik helemáál veel tijd over om logjes en dergelijke te kunnen maken…
Dit is het corpus delicti. Net een ijsberg hè, zo’n kies. Wat je boven het rode streepje ziet is de kies en alles onder het streepje zit verborgen in de kaak.

Een hele fijne dag allemaal!

8 Responses to “Corpus Delicti”