Mijn naam is Leonie Schoppema-de Haan, alias Tante Loe.
Geboren en getogen in Den Haag op 16 juli 1951.
Met een tussenpoos van 12 jaar vanwege een eerder huwelijk heb ik tot m’n 55ste in Den Haag gewoond.

Mijn levensmotto is: ‘er altijd en onder alle omstandigheden het beste van maken.’

En dan nu ons verhaal…

The Love of My Life

Gek, in het Engels klinkt het toch een stuk minder klef.
Vaak wordt me gevraagd hoe ik als rechtgeaarde Haagse Hop hier toch zo terecht ben gekomen in het Brabantse.
Een klein beetje toelichting is dus wel op z’n plaats.
Het begint met ‘er was eens’…
Toen ik een jaar of elf was, (ja toén al) ontmoette ik, toen ik in Brabant bij familie ging logeren, m’n neef.
Tussen MM en mij was er toen al een sterke verbondenheid.

Als ik na een vakantie van een paar weken naar huis moest, was ik ellendig van heimwee. Raar hè. Niet dat ik me toen de reden al realiseerde.

Verliefd kun je het op die leeftijd misschien niet noemen, hoe ik het wel moet noemen weet ik ook niet, maar we waren dol op elkaar.
Op familieuitstapjes samen achter in de auto met de armen over elkaar geslagen zodat we stiekem elkaars hand konden vasthouden.

Maar ja, neef en nicht, dat kón toch helemaal niet?
Aanvankelijk werd er nog om geglimlacht en werd er plagerig gezongen ‘Hello Mary-Lou’ (een samentrekking van onze namen) als we voorbij kwamen; een hit van Ricky Nelson in die tijd.
Toen na verloop van tijd bleek, dat het maar niet overging, werd er allengs meer druk uitgeoefend om dit hele gebeuren te beëindigen. *
Om een lang verhaal kort te maken: na een aantal jaren, toen ik zestien was, is het doodgebloed en zijn we ieder ons eigen leven gaan leiden.

Het mijne ging niet over rozen, veel verdriet en veel ellende.
MM heeft z’n draai niet meer kunnen vinden en is alleen gebleven.
Eind februari 2006, 44 jaar nadat we elkaar leerden kennen, raakten we ‘aan de mail’, op 5 november 2006 was onze eerste afspraak.
Het was weer zoals het altijd geweest is, harmonieus, fijn en ‘thuiskomen’.
Vanaf 5 december ben ik hier in Schaijk gebleven en niet meer weggegaan.
Vier maanden later, op 22 februari 2007, zijn we getrouwd.
Zo op het oog een idiote stap, maar ik had nog niet eerder in m’n héle leven, iets zó zeker geweten.
Nu na bijna drie jaar zijn we nog elke dag dolgelukkig dat we eindelijk bij elkaar zijn. Vragen elkaar nog regelmatig ten huwelijk

Dat ik nog ooit zo gelukkig zou worden had ik in m’n stoutste dromen niet kunnen denken. MM in de zijne trouwens ook niet.
Nooit gedacht dat dit voor ons weggelegd was in dit leven.
Zo zie je maar: geef nooit de moed op!
Elke nieuwe dag kan het wonder ineens voor je deur staan.
Wees er dan als de kippen bij om de deur open te rukken!☺

*Vroeger was men er sterk op tegen dat neef en nicht trouwden alhoewel het nooit verboden is geweest. De kletsverhalen dat je dan ‘dispensatie’ moest vragen bij de Koningin slaan dus ook nergens op. Tegenwoordig is genoegzaam bekend dat kinderen verwekt uit een huwelijk tussen neef en nicht slechts 2 % meer risico vormen op aangeboren afwijkingen/ziekten en wat dies meer zij. Niet dat wij nog kinderen krijgen hoor☺

~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.