Archive for the ‘Gedichten’ Category

donderdag, 19.28 uur

Kijk haar er lief en onschuldig bij liggen. Zo van: ‘ik doe nóóit iets…’
Maar ondertussen. Vanmorgen heeft ze keurig m’n Mariamedaille van de sluitspeld gebeten, nog hartstikke knap ook, die ik altijd aan m’n ondergoed bevestig. ‘t Was zo’n mooi klein blauw medailletje. Binnenkort maar eens even naar Den Bosch of naar Eindhoven. Daar hebben ze Devotionaliawinkeltjes… Wat zal PeeBee nu goed beschermd door het leven gaan.

Vandaag 7 jaar geleden overleed Willem Wilmink
Kijk dan wat een mooi gedicht!

Echtpaar in de trein

Met de allerliefste in een trein
kan aangenaam en leerzaam zijn.
De prachtig vormgegeven stoel
geeft allebei een blij gevoel.

Voor ‘t verre reisdoel kant en klaar
zit ik dus tegenover haar.
De trein maakt zijn vertrouwd geluid
en zij rijdt vóór-, ik achteruit.

We zien dezelfde dingen wel,
maar ik heel traag en zij heel snel.
Zij kijkt tegen de toekomst aan,
ik zie wat is voorbijgegaan.

Zo is de huwelijkse staat:
de vrouw ziet wat gebeuren gaat,
terwijl de man die naast haar leeft
slechts merkt wat zijn beslag al heeft.

Van nieuw begin naar nieuw begin
rijdt zij de wijde toekomst in,
en ik rij het verleden uit.
En beiden aan dezelfde ruit.

Willem Wilmink (1936-2003)

In 2004 heb ik dit gedichtje op m’n weblog gezet. Nog steeds even mooi vind ik.

Ze stonden beiden op het bord geschreven:
het werkwoord hebben en het werkwoord zijn;
hiermee was tijd, was eeuwigheid gegeven,
de ene werkelijkheid, de andere schijn.

Hebben is niets, is oorlog, is niet leven.
Is van de wereld en haar goden zijn.
Zijn is, boven die dingen uitgeheven,
vervuld worden van goddelijke pijn.

Hebben is hard, is lichaam, is twee borsten.
Is naar de aarde hongeren en dorsten.
Is enkel zinnen, enkel botte plicht.
Zijn is de ziel, is luisteren, is wijken,
is kind worden en naar de sterren kijken
en daarheen langzaam worden opgelicht.

geschreven door Ed Hoornik