Tante Loe » Gedichten

Zakdoekenfeest

Leonie — Tue, 15 Feb 2011 09:03:31 +0000

dinsdag, 10.03 uur

Gisteren was het Valentijnsdag en ondanks m’n mooie plannetje om voor jullie een paar mooie Valentijnsplaatjes te maken kwam daar niets van terecht. Druk met andere dingen zullen we maar zeggen.

Maar… ik kreeg gisteren zo’n vreselijk mooie tekst binnen dat ik die jullie niet wil onthouden. Het is ook niet per se voor Valentijnsdag, je kunt er op elke andere dag de tranen van in je ogen krijgen. Bij mij gebeurde dat in elk geval wel maar ik ben nu eenmaal een jankerd. Het lukt me zelfs nog bij Boer Zoekt Vrouw om een traantje weg te pinken. Nou zeg nou zelf, bij BZV dan ben je toch wel een tuttebol.
De tekst is echt prachtig, ik realiseerde me meteen hoe goed we het samen hebben want zo zijn we voor elkaar.
Lang gewacht, stil gezwegen, nooit gedacht en toch gekregen…
KLIK HIER voor de tekst.

Een hele fijne dag allemaal!

Maria in een hondenbuikje

Leonie — Thu, 05 Aug 2010 17:28:52 +0000

donderdag, 19.28 uur

Kijk haar er lief en onschuldig bij liggen. Zo van: ‘ik doe nóóit iets…’
Maar ondertussen. Vanmorgen heeft ze keurig m’n Mariamedaille van de sluitspeld gebeten, nog hartstikke knap ook, die ik altijd aan m’n ondergoed bevestig. ‘t Was zo’n mooi klein blauw medailletje. Binnenkort maar eens even naar Den Bosch of naar Eindhoven. Daar hebben ze Devotionaliawinkeltjes… Wat zal PeeBee nu goed beschermd door het leven gaan.

Vandaag 7 jaar geleden overleed Willem Wilmink
Kijk dan wat een mooi gedicht!

Echtpaar in de trein

Met de allerliefste in een trein
kan aangenaam en leerzaam zijn.
De prachtig vormgegeven stoel
geeft allebei een blij gevoel.

Voor ‘t verre reisdoel kant en klaar
zit ik dus tegenover haar.
De trein maakt zijn vertrouwd geluid
en zij rijdt vóór-, ik achteruit.

We zien dezelfde dingen wel,
maar ik heel traag en zij heel snel.
Zij kijkt tegen de toekomst aan,
ik zie wat is voorbijgegaan.

Zo is de huwelijkse staat:
de vrouw ziet wat gebeuren gaat,
terwijl de man die naast haar leeft
slechts merkt wat zijn beslag al heeft.

Van nieuw begin naar nieuw begin
rijdt zij de wijde toekomst in,
en ik rij het verleden uit.
En beiden aan dezelfde ruit.

Willem Wilmink (1936-2003)

Hebben en Zijn

Leonie — Thu, 01 Oct 2009 06:41:49 +0000

In 2004 heb ik dit gedichtje op m’n weblog gezet. Nog steeds even mooi vind ik.

Ze stonden beiden op het bord geschreven:
het werkwoord hebben en het werkwoord zijn;
hiermee was tijd, was eeuwigheid gegeven,
de ene werkelijkheid, de andere schijn.

Hebben is niets, is oorlog, is niet leven.
Is van de wereld en haar goden zijn.
Zijn is, boven die dingen uitgeheven,
vervuld worden van goddelijke pijn.

Hebben is hard, is lichaam, is twee borsten.
Is naar de aarde hongeren en dorsten.
Is enkel zinnen, enkel botte plicht.
Zijn is de ziel, is luisteren, is wijken,
is kind worden en naar de sterren kijken
en daarheen langzaam worden opgelicht.

geschreven door Ed Hoornik