Ik lag op het gras in de wei , de zon scheen en ik keek naar de wolken.
Ze dreven als figuren voorbij. In mijn fantasie maakte ik van elke
verschijning een beeld dat voorbij gleed.
Zoveel vormen maar dan zonder geluid ..soms grijs…prachtig wit ..
en zelfs de mooie zachte lichtblauwe kleur.

Die prachtige hemel boven mij, waar nog zoveel achter ligt wat ik niet kan zien.
Het gaf me rust ..ongestoord kon ik mijn verbeelding laten werken..
witte wolkjes die steeds veranderden.
Ik probeerde in mijn gedachten diep naar binnen te dringen
met mijn handen iedere keer een wolk of wolkje opzij..
Mijn verlangen te gaan naar een wereld daarachter die daar misschien is…
met schilderingen… die betoverend…. in werkelijkheid zouden veranderen.

Betoveringen van schilderingen die begonnen te leven in mijn doordringen
naar iets wat ik al zo graag wil.
Gedaanten… in witte kleden… schimmen.. zo waren ze er en zo waren ze weg..
en toch voelde ik dat ik bij ze hoorde…
Het was allemaal wit… en die lichtblauwe hemel zag op me neer..
hoe ik ook steeds dieper ging… ik was niet bang.. iets voelde in mijn
diepste ziel dat ik eeuwig thuis zou zijn in een ongeschonden omgeving
heel groot waar woorden niet nodig waren… maar schoonheid heerste
geborgenheid … liefde …

Heel in de verte zag ik een wolk, helder, maar anders dan de anderen..
steeds als ik dichterbij kwam en de doorgang bijna kon doorzien
viel ik, en of iets me terug duwde.
Moe van het zoeken en vallen probeerde ik even uit te rusten en in de
verte zag ik dat er zich iets opende .. het was rond … en voelde mijn hart
kloppen…
Het was een rond raam waarachter mooie schitteringen en zag iets bewegen..
maar kon het niet duidelijk zien…

Even voelde ik iets wat zo mooi was .. waar ik al zo lang naar verlangd had
en hoorde een zachte stem… ga … ga… ik ben altijd bij je … wees niet bang..
en opeens zag ik dat donkere wolken zich samen trokken..
alles was ineens weg… het begin van de samentrekkende wolken die
de nacht aankondigden… ik voelde dat het koud werd..
en liep naar huis… moe en blij… om datgene ..
wat een mens nooit zal begrijpen .. wanneer hij nooit
een moment de tijd geeft rust te zoeken in de
eenwording van de stilte met zichzelf.

Fijne zondag Marty.